Agatha's Almanac

Gedurende zes jaar volgde documentairemaakster Amelie Atkins haar hoogbejaarde tante in de moestuin van haar houten familieboerderijtje op het platteland van Manitoba. Daar leeft Agatha nog net zoals in de jaren vijftig: van haar eigen groente en fruit, met de seizoenen, zonder stromend water. Alles is handwerk. Planten, oogsten, koken, bewaren, repareren. Een manier van leven die op uitsterven staat: in eenvoud, vanzelfsprekendheid en zelfredzaamheid, verbonden met de natuur. Agatha gebruikt zaden die nog van haar moeders planten afstammen. "Een leven gevuld met plezier, hoop en liefde, maar niet altijd makkelijk,” vat de kromgewerkte, praktisch ingestelde Agatha haar spartaanse bestaan laconiek samen.

Agatha leeft solitair, maar voelt zich niet eenzaam. En er is veel te doen op het land waar ze zaait en oogst, van aardappels tot aardbeien en meloenen. Te midden van veel groen mag ze er op haar nuchtere manier graag over vertellen, net als over de quilts die ze maakt. Ze repareert wasknijpers, installeert een pijp om het regenwater te geleiden, plakt kieren in kozijnen af met ducttape. Binnenshuis overal plakkertjes en labels op dozen, potjes en zakjes, want wie wat bewaart, die heeft wat. ‘Peterselie’, ‘tafelzilver’, ‘sjaaltjes’, ‘sokken’, ‘negatieven’. Of een briefje voor als de filmploeg arriveert: “Ik ben in de tuin.”

Gevoeliger zaken – de dood van een zus, aanbidders waar ze niets in zag – komen er bijna terloops tussendoor. Zo groeit langzamerhand niet alleen een portret van Agatha, maar ook van een bijna vergeten levensstijl. Ze ziet het leven als een voorrecht.

Een documentaire doordrenkt van stilte en verfijnde charme, die de romantische schoonheid van een eenvoudig leven op een esthetische manier laat zien.