Een Franse actrice (Emmanuelle Riva) is in Hiroshima, om een anti-oorlog film te maken. Eenmaal daar wordt ze verliefd op een Japanse architect (Eiji Okada). De actrice en de architect delen een traumatisch oorlogsverleden: de vrouw had tijdens de oorlog een verhouding met een Duitse soldaat en werd als landverraadster opgepakt; de jonge architect heeft de verschrikkingen van de atoombom van dichtbij meegemaakt. Beiden delen een trauma van oorlog - een trauma dat geen grenzen kent.
Alain Resnais’ speelfilmdebuut werd bij de oorspronkelijke release in 1959 nog omringd met ‘controverse’ - de antinucleaire boodschap die ten grondslag ligt aan het verhaal...
Een Franse actrice (Emmanuelle Riva) is in Hiroshima, om een anti-oorlog film te maken. Eenmaal daar wordt ze verliefd op een Japanse architect (Eiji Okada). De actrice en de architect delen een traumatisch oorlogsverleden: de vrouw had tijdens de oorlog een verhouding met een Duitse soldaat en werd als landverraadster opgepakt; de jonge architect heeft de verschrikkingen van de atoombom van dichtbij meegemaakt. Beiden delen een trauma van oorlog - een trauma dat geen grenzen kent.
Alain Resnais’ speelfilmdebuut werd bij de oorspronkelijke release in 1959 nog omringd met ‘controverse’ - de antinucleaire boodschap die ten grondslag ligt aan het verhaal van de film was genoeg reden voor het Filmfestival van Cannes, waar Hiroshima Mon Amour in première ging, om de film niet op te nemen in zijn officiële selectie.
Hiroshima Mon Amour is geprezen om zijn onconventionele vorm; de regisseur besloot geen ‘normale’ flashbacks te gebruiken, maar liet heden en (oorlogs)verleden vloeiend in elkaar overlopen. "De tijd," zo zegt Resnais, "is verbrijzeld".
