Hoe vind je iets terug wat je niet meer weet, of wat ongrijpbaar is? Je weet niet wat je niet weet, of wat je nooit is verteld. In een leemte ontbreekt iets, en dat gemis is voelbaar. Ervaringen raken we kwijt, maar de pijn en de werkelijkheid ervan niet. Hoe moeten we eigenlijk herinneren? Want als we dat verkeerd oefenen, gaan we de verkeerde kant op. In hun nieuwe performance Leemte oefent performance collectief ROTOR het herinneren: samen zoeken ze naar wat ze vergeten zijn, of gaan vergeten.
Ons collectief geheugen staat onder spanning en de generatie die de Tweede Wereldoorlog...
Hoe vind je iets terug wat je niet meer weet, of wat ongrijpbaar is? Je weet niet wat je niet weet, of wat je nooit is verteld. In een leemte ontbreekt iets, en dat gemis is voelbaar. Ervaringen raken we kwijt, maar de pijn en de werkelijkheid ervan niet. Hoe moeten we eigenlijk herinneren? Want als we dat verkeerd oefenen, gaan we de verkeerde kant op. In hun nieuwe performance Leemte oefent performance collectief ROTOR het herinneren: samen zoeken ze naar wat ze vergeten zijn, of gaan vergeten.
Ons collectief geheugen staat onder spanning en de generatie die de Tweede Wereldoorlog nog uit eigen ervaring kan navertellen, wordt steeds kleiner. Daarmee verdwijnt niet alleen een generatie, maar ook een belichaamde vorm van herinneren: herinnering verschuift steeds meer van lichamelijke ervaring naar een overgeleverd verhaal. En zoals bij ieder verhaal ontstaat er ruimte voor vervorming, selectie en herinterpretatie. Met Leemte doet ROTOR een radicaal empathische poging in het oefenen van herinneren, het doorgeven van fysieke ervaringen over generaties, en hoe we ervoor kunnen zorgen dat collectief geheugen en daarmee gedeelde waarden overeind kunnen blijven staan.
