Een “neorealistische musical”—zo noemde Jean-Luc Godard zijn sprankelende Une femme est une femme (1961), en precies die speelse tegenstrijdigheid bepaalt de charme van de film. Anna Karina schittert als Angela, een nachtclubdanseres die een kind wil met haar terughoudende partner Émile (Jean-Claude Brialy), terwijl Jean-Paul Belmondo als zijn beste vriend Alfred het spel verder op scherp zet. Wat volgt is een driehoeksverhouding die balanceert tussen verlangen, jaloezie en komedie.
Godard vermengt de frivole energie van de Amerikaanse musical met de spontaniteit van de Nouvelle Vague, doorspekt met kleurrijke stileringen en filmische knipogen. Michel Legrands muziek tilt de luchtige toon naar...
Een “neorealistische musical”—zo noemde Jean-Luc Godard zijn sprankelende Une femme est une femme (1961), en precies die speelse tegenstrijdigheid bepaalt de charme van de film. Anna Karina schittert als Angela, een nachtclubdanseres die een kind wil met haar terughoudende partner Émile (Jean-Claude Brialy), terwijl Jean-Paul Belmondo als zijn beste vriend Alfred het spel verder op scherp zet. Wat volgt is een driehoeksverhouding die balanceert tussen verlangen, jaloezie en komedie.
Godard vermengt de frivole energie van de Amerikaanse musical met de spontaniteit van de Nouvelle Vague, doorspekt met kleurrijke stileringen en filmische knipogen. Michel Legrands muziek tilt de luchtige toon naar pure cinema-vervoering. Une femme est une femme toont Godard van zijn meest toegankelijke kant, maar blijft tegelijk een radicale liefdesverklaring aan de filmkunst.
