“Steek je hand op als je wit bent!” roept Sadettins dochter in de woonkamer. Ze steekt haar hand op, en hij doet mee. “Papa! Jij bent bruin!” zegt ze lachend. Ze is zes, heeft donkerblond haar en blauwe ogen en is gedoopt in de dorpskerk. Maar ze kijkt haar lievelingsfilms in het Turks en zegt soms: “Als ik later groot ben, word ik moslim.” Wie is dit kind? En wie is Sadettin naast haar?
Door haar witte huid lijkt de wereld hem ineens anders te zien. In de speeltuin maken bakfietsouders een praatje, en als er een politiewagen langsrijdt voelt hij...
“Steek je hand op als je wit bent!” roept Sadettins dochter in de woonkamer. Ze steekt haar hand op, en hij doet mee. “Papa! Jij bent bruin!” zegt ze lachend. Ze is zes, heeft donkerblond haar en blauwe ogen en is gedoopt in de dorpskerk. Maar ze kijkt haar lievelingsfilms in het Turks en zegt soms: “Als ik later groot ben, word ik moslim.” Wie is dit kind? En wie is Sadettin naast haar?
Door haar witte huid lijkt de wereld hem ineens anders te zien. In de speeltuin maken bakfietsouders een praatje, en als er een politiewagen langsrijdt voelt hij zich niet langer een mogelijk signalement. Haar witheid lijkt op hem af te stralen: van “die Turkse man” naar “gewoon een vader”. Tot hij zijn hand opsteekt als zijn dochter vraagt wie wit is. En zij hem corrigeert.
In KAMELEON onderzoekt theatermaker Sadettin Kırmızıyüz wat het betekent om steeds van kleur te veranderen. Hij schakelt tussen rollen: thuis de brave Turkse zoon, op het toneel de cultureel verantwoorde migrant en in talkshows de genuanceerde Nederlander met een multiculturele achtergrond. Jarenlang zag hij dat als een talent: het vermogen om zich aan te passen en moeiteloos tussen werelden te bewegen. Maar nu is er zijn dochter. Met humor en scherpte laat Sadettin zien hoe we allemaal van kleur veranderen - vaak zonder dat we het doorhebben.
