Op 26 april 1986, in de nadagen van de Sovjet-Unie, vond de kernramp van Tsjernobyl plaats. De natuurkundige wetten trokken zich niks aan van het systeem van leugens, menselijke tekortkomingen, nationale trots en hoogmoed. Door een opeenstapeling van menselijk fouten en onwetendheid explodeerde de kernreactor van Tsjernobyl en veroorzaakte misschien wel de grootste natuurramp die de mensheid ooit heeft doorstaan.
Maar belangrijker dan het ‘hoe’ is het ‘waarom’. In Tsjernobyl leggen we onze focus op de mens, de natuurkunde en de omgeving. Waarom blijven wij mensen onze vingers branden aan zaken waarvan we de risico’s niet kunnen overzien? Waarom steekt de...
Op 26 april 1986, in de nadagen van de Sovjet-Unie, vond de kernramp van Tsjernobyl plaats. De natuurkundige wetten trokken zich niks aan van het systeem van leugens, menselijke tekortkomingen, nationale trots en hoogmoed. Door een opeenstapeling van menselijk fouten en onwetendheid explodeerde de kernreactor van Tsjernobyl en veroorzaakte misschien wel de grootste natuurramp die de mensheid ooit heeft doorstaan.
Maar belangrijker dan het ‘hoe’ is het ‘waarom’. In Tsjernobyl leggen we onze focus op de mens, de natuurkunde en de omgeving. Waarom blijven wij mensen onze vingers branden aan zaken waarvan we de risico’s niet kunnen overzien? Waarom steekt de mens zijn kop in het zand om de verantwoordelijkheid te ontlopen voor de wereld die hij creëert?
Dood Paard maakt opnieuw een voorstelling met Tiago Rodrigues, die tijd vrijmaakt in zijn volle agenda als directeur van Festival d’Avignon en veelgevraagd regisseur. Hij schrijft Tsjernobyl, waarin net als bij Women in Troy as told by our mothers, naast het politieke nadrukkelijk ook ruimte is voor het persoonlijk perspectief.
